And so it began...

...-zoals bijna alles in dit leven- met de zachte woorden van een moeder. Míjn moeder, die, nadat ik weer eens een middag op volle kracht alle frustratie over de fratsen van mijn twee zoons had geventileerd, liefdevol vroeg: 'Waarom doe je daar niet iets positiefs mee? Zoek een manier om je frustratie en je creativiteit tegelijk kwijt te kunnen.' Dat was natuurlijk weer eens precies wat ik nodig had om te horen.

Ik beschik gelukkig over een uitzonderlijk wijs moederexemplaar. Toegegeven, met mijn 34 jaar draai ik ook nog wel eens puberaal met mijn ogen of zucht ik 'ma-ham' als ze een impopulair onderwerp aansnijdt. Ze zegt namelijk lang niet altijd wat ik wíl horen, maar wat je wilt en wat goed voor je is zijn dan ook vaak twee heel verschillende dingen. In mijn geval dan.

Afijn. Schrijven over mijn dagelijks leven met kinderen dus. Om me op weg te helpen kocht mijn moeder een prachtig schrijfboekje voor me. Topcadeau! Ik houd van mooie opschrijfboekjes. Daarvan krijg ik zin om verhalen, analyses, lijstjes te maken, structuur aan te brengen in mijn hoofd en mijn dag en mijn leven. Er gaat een soort magie uit van een kaft die alvast een stille belofte doet over de inhoud en een binnenkant die je alleen nog maar hoeft te schrijven. Onweerstaanbaar vind ik. Dat verklaart dan ook de ruime verzameling boekjes die ik al in de kast heb staan, met allemaal een eigen toepassing. Een boekje voor herinneringen, één voor reisverslagen, voor dromen en wensen, voor verhalen, voor inspirerende knipsels en plaatjes, één voor to-do- en andere lijstjes, voor de gedichtjes die ik af en toe schrijf en een aantal voor willekeurige krabbels en notities. Oh, en laat ik niet vergeten dat ik per werkproject wat ik doe ook zo'n ding koop om ALLES wat in mijn chaotische hoofd rondspookt in bij te houden.

Ha, als ik dit zo lees zou ik bijna nieuwsgierig worden naar mijn eigen boekenkast! Zij het niet dat ik weet dat mijn verzameling in werkelijkheid nogal treurig is. Tragisch zelfs, want hoe groot de aantrekkingskracht van een mooie kaft om een stel blanco blaadjes ook is, de meeste boekjes blijven grotendeels onbeschreven. Ik ben helemaal niet goed in dagboekjes bijhouden. Ik geef het schrijven op om de stomste redenen. Omdat ik de fijne pen kwijt ben waarmee ik was begonnen met schrijven en een nieuwe pen dan nét een andere kleur inkt heeft. Omdat ik vind dat ik al te lang niet meer geschreven heb, dan is het geen 'dagboek' meer. Omdat ik een flinke fout maakte en iets moest doorstrepen, alles verpest. Omdat ik iets schreef wat nog niet af was en ik onmogelijk aan iets nieuws kan beginnen zonder conclusie aan het voorgaande. Misschien is het omdat de perfecte omslag in mijn hoofd de standaard voor de inhoud bepaalt, maar in elk geval kwam er van al mijn schrijfpogingen nooit écht wat terecht.

Bijna was het mooie boekje van mijn moeder hetzelfde lot beschoren. Ik begon eraan, vond het heerlijk om te doen, schreef toen een stukkie waar ik niet zo tevreden over was en smeet vervolgens het bundeltje pagina's in een hoek, want mislukt. Een half jaar heeft het daar gelegen, een half jaar vol momenten van inspiratie die ik voorbij heb laten gaan, omdat ik onmogelijk in dat boekje verder kon, tot ik besloot dat IK de regels maak. Als ik me over half af, doorgekrast, lelijk, mislukt of oninteressant heen zet, schrijf ik ineens dingen die ik leuk vind. Zelfs zo leuk dat ik ze met de wereld wil delen. En zo zijn we hier aangekomen: een echte blog met verhalen uit mijn fijne, warme, volle, chaotische nest. Bedankt, mam!