Kronieken van een julinacht

02.34 - Klein jongetje huilt. Muziekje aanzetten, verder slapen.

02.52 - Muziekje afgelopen, jongetje huilt weer. Herhaal.

03.13 - Huilen. Muziekje. Drie keer scheepsrecht? Het lijkt er warempel op! Hup, ogen dicht!

03.17 - Groot jongetje wakker. Heeft dorst en gaat water halen op de wc. Klein jongetje nu ook weer wakker, huilen. Mormels. Maar ik ben niet voor één gat te vangen. Groot jongetje een bidon met water geven, zodat dit geintje zich niet meer herhaalt vannacht. Slimmerik ben ik soms.

03.26 - Gaan we weer. Kus, neerleggen, slapen.

03.31 - Kus, neerleggen, slapen.

03.38 - Ja, dag. Geen kus. Neerleggen, slapen.

03.42 - Nee he... Zal ik vriend wakker maken? Ik ben het zat. Hij heeft het irritante talent om binnen 3 minuten in slaap te vallen en dan overal doorheen te slapen.

Ach, bittere muts, laat hem slapen. Fijn als tenminste één van jullie nog een beetje slaap krijgt. En het is niet zo dat hij niks doet, als ik hem wakker maak, staat hij onmiddellijk paraat. Held. Ja, laat maar slapen, ik ga nog wel een keer.

03.57 - En nog een keer.

04.04 - En NOG EEN KEER. Grrrrrr.

04.11 - Wel nonde... Nou is het klaar. Papa moet er maar aan geloven, met zijn irritante geslaap. Hij doet t er gewoon om.

Papa geeft een kus, legt hem neer en krijgt hem stil. Potverdikkie, wat doet hij dat toch lief en zacht en goed. Zul je zien dat jongetje nu wel gaat slapen. Ach wat, ik offer graag een beetje trots op voor nachtrust.

04.27 - Niet dus. Ik vertik het om er weer heen te gaan, ik zeg wel door de babyfoon dat hij moet gaan slapen.

Ai, domme fout. Jongetje huilt nu héél hard. Ik los het op. Terug naar het oude concept van muziekje en een kus.

04.53 - Regen. Er is onweer voorspeld, al de hele dag. En ik heb vanaf vanmorgen vroeg geroepen: 'Lekker, laat maar losbarsten!'. Be careful what you wish for, net nu ze slapen.

04.59 - De regen isinmiddels moesson. Dit kan nooit goed gaan.

05.10 - Ik had erom gevraagd, de hemel splijt van het onweer. Ik hoor nog niks, maar het is een kwestie van tijd voor ik twee geschrokken kinderen in bed heb.

05.21 - Onweer bijna voorbij en binnen alles rustig. Really? Ze zijn natuurlijk moe van het nachtbraken. Ik pak mijn kans.

05.45 - Dit kán je niet menen. Klein jongetje huilt. Waarom nou weer, onweer is toch al voorbij? Ah. Ik hoor het al. Grote broer zit in zijn bed te schreeuwen. 'MAAAMAAAA'.

Top. Ik ga niet, hoor. IK. GA. NIET. Geef vriend een por (sorry). Die is ook niet blij, maar gaat wel. Op de donkere gang schopt hij nog tegen een kratje onopgeruimde was aan. "GODNONDEJU*!@!@@@**!!" Maar hij krijgt allebei de jongetjes weer stil. Het wordt al licht, maar als ik mijn ogen héél stijf dichtknijp, slaap ik misschien nog net een uurtje.

05.54 - Great. Poes. Die vindt blijkbaar dat het al tijd is voor zijn ontbijt en staat klaaglijk onder ons raam te mauwen. Kussen over mijn hoofd moet helpen.

06.00 - AAAAH SNERTKAT, IK DOE JE WAT!

06.06 - Tuurlijk, jongetje huilt weer. Alle principes overboord, leg maar bij ons in bed. Een mens moet wat. Tussen ons in slaap hij uiteraard zonder morren verder. Vriendlief snurkt ook weer. Écht fijn voor hem dat hij zo goed slapen kan.

06.38 - Een klein jongenshandje petst zachtjes in mijn gezicht. 'Mama, iefe mama, iefe mama.'

Zucht.

Daar kan ik met mijn wallen en mijn ochtendhumeur echt niet tegenop. Wat een schatje.

(Uit de oude doos, 20-06-2017)