Strikvraag

De twee jongetjes zitten aan tafel. Ze ontbijten gezellig samen, terwijl ik een zwikkie tasjes voor de dag en een flesje voor het zusje klaarmaak.

Het is een uitzonderlijk kalme ochtend. Geen gemopper bij het opstaan, geen onenigheid over de kleur van de ontbijtbordjes, de bekertjes melk gaan gewoon leeg en wonder boven wonder lukt het me deze ochtend om me aan mijn eigen planning te houden. Wat gebeuren moet, gebeurt soepeltjes, rustig en op tijd. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat ik een ochtendmens was. Nee, ik moet niet overdrijven, maar het lijkt er warempel op dat ik er handigheid in krijg, die ochtendroutine met drie kinderen.

Enigszins vertederd luister ik naar de gesprekken aan tafel. Over ninja's en leverworst en ninja's en de nieuwe badjassen die ze gisteren hebben gekregen en die eigenlijk ninjakleren zijn. Dan vraagt de kleuter aan zijn peuterbroertje: 'is jouw badjas ook voor zwemles?'

Ohoh. Strikvraag.

Het zal wel een hip nieuw onderdeel van kleutercommunicatie zijn, want dit soort vragen gebruikt hij de laatste tijd heel vaak.

Eerst hoorde ik ze alleen tijdens het spelen met een vriendje.

'En denk jij dat je ook in het kasteel kon?'

Strikvraag.

Want nu volgen het Onvermijdelijk-Verkeerde-Antwoord en daarna het Deksel-Op-De-Neus.

'Ja, ik kwam bij jou in het kasteel.'

'Niet, want ik was de enige die de sleutel van de poort had en die geef ik ook niet aan jou.'

Het vriendje laat zich meestal niet zomaar uit het veld slaan, maar eigenlijk is het kwaad al geschied: het gebruik van de Strikvraag transformeert een vredig fantasiespelletje binnen een oogwenk in schreeuwende ruzie.

Onnodig te zeggen dat peuterbroertje tegen deze vragen al helemaal niet is opgewassen. Hij hoort iets over zwemles en dat zijn badjas mee mag en staat meteen te trappelen van opwinding. 'JAAAAAAAA!'

Zie, daar was het Onvermijdelijk-Verkeerde-Antwoord en dan volgt nu... Inderdaad. Klein jongetje huilt al. Zijn broer wast zijn handen in onschuld.

'Wat? Het is toch zo? Hij mag toch nog niet naar zwemles?'

Ik probeer uit te leggen waarom ik moeite heb met zijn vraag. Iets met een gesloten vraag die je zó stuurt dat je al weet welk antwoord je gaat krijgen, maar dat dat niet het goede antwoord is. Pfff. Lastige materie voor een kleuter. Laat maar, ik kan beter mijn best doen om de draad van de vredige ochtend weer op te pakken, zodat we toch nog op tijd op school komen.

'Jongens, willen jullie even je schoenen aan gaan trekken?'

Ik bereid me voor op 'nee', dat antwoord krijg ik tenslotte elke ochtend. Maar de kleuter blijft even stil, kijkt me aan en zegt dan: 'mam, da's een strikvraag.'

Verdorie zeg. Touché. Mijn trots omdat hij mijn preek heeft begrepen wint het van de lichte irritatie om deze terechtwijzing. Hij heeft gewoon gelijk, mijn lieve, wakkere kleuter. Misschien is hij wél een ochtendmens.

(Uit de oude doos, 06-04-2018)