Suja prikkeltje

Terwijl ik op mijn rug in het gras lig, één kind precies passend in de holte van elke arm, kriebelt er een beestje op mijn gezicht. Of een haar, ik weet het eigenlijk niet. Krabben kan ik niet. Wil ik niet, want dan moet ik ophouden om één van mijn jongetjes over hun rug te kriebelen. ‘Ik houd het nog wel even vol,’ denk ik, en ik zing verder. Couplet 3.

‘Suja suja prikkeltje, het is al vrees’lijk laat. Je bent het mooiste stekelvarken dat er maar bestaat.’

Meestal kom ik niet tot couplet 3. Het is het mooiste slaaplied dat ik ken, het Stekelvarkentjes Wiegelied, maar het is ook lang. En daar heb ik ’s avonds meestal geen geduld meer voor. Na een verhaal, een paar grappen, een samenvatting van de dag en wat kussen en knuffels, zit ik in mijn hoofd al beneden op de bank en dan maak ik me er met één couplet vanaf.

Maar deze avond (nacht inmiddels) is bijzonder: we hebben autopech. En nood breekt wetten. Mijn belangrijkste taak op dit moment, is de kindjes zoet houden in de droge, Franse berm waar we geen kant op kunnen, totdat de Dépannage ons komt redden. Al moet ik daarvoor zestig coupletten zingen, ik doe het.

Het kleine, oververmoeide jongetje in mijn linkerarm snokt nog wat na. Hij moest onbedaarlijk huilen toen ik hem de auto uit hees, gestoord in de slaap die hij deze hele vakantie toch al zo weinig heeft gehad. Te druk met zwemmen voor een middagdutje, te blij met ons kampvuurtje voor de tent om op tijd naar bed te gaan, te veel zin in de dag om uit te slapen. Het hoort erbij. Vakantie is leuk, maar uitrusten doe je er niet. Dat doe je thuis maar. ‘Of op de terugweg in de auto’, moet het kleine ding gedacht hebben, ‘en als ik dan weer wakker word, ben ik thuis.’

Ik dacht dat ook, hoor, lief klein kind. Ik heb, net als jij, genoten van al onze avonturen, maar ik ben er ook klaar mee. Met alles ontregeld, slapen in een ander bed, de hitte en het stof. Met koken op de vierkante centimeter, de lauwe piesstraal onder de douche, gemopper omdat de melk hier anders smaakt dan thuis en heel je leven in een tas. Avonturen zijn leuk voor eventjes, maar het heeft lang genoeg geduurd. Ik wil naar huis, en wel nu! Sterker nog - als ik héél eerlijk ben - wil ik wel net zo hard huilen als jij, omdat het nóg langer duurt.

Kom hier, kuiken. Ik trek je dichter tegen me aan. En terwijl ik voor de derde keer begin aan het tweede couplet, besef ik ineens hoe fijn dit moment eigenlijk is. De aangename avondlucht, de cicades zo luid dat ze het geluid van voorbijrazende auto’s verdringen, de kriebelende mier (of haar) op mijn gezicht en de jongens die zich steeds meer ontspannen onder mijn gezang. Ik kijk naar de sterren boven ons, hoor het onweer in de verte en ben me bewust van papa en meisje die naast ons in de berm scharrelen. De hele vakantie lang waren we zo druk met avonturen beleven dat we eigenlijk niet zóveel aandacht voor elkaar hadden als nu. Dit moment, wat net nog zo ongewenst was dat ik er wel van kon janken, is ineens het meest ultieme vakantiemoment van allemaal.

Een half couplet later arriveert er een sleepauto voor onze neus. Grote broer veert enthousiast overeind. Hij heeft wel zin in een nieuw hoofdstuk avontuur. ‘YES! Ik hoop dat de auto niet gemaakt kan worden en dat we naar een hotel gaan.’

Hij kreeg zijn zin. En terwijl de vakantie nog een hotelnacht langer duurde, bleef mijn vakantiegevoel achter langs de Franse snelweg.