Tot nooit meer ziens

Mijn kleuter pubert er aardig op los.

Gesterkt door de ervaring dat mama soms best gevoelig is voor een goed argument en gewapend met een heel nieuw op school opgedaan vocabulaire - voor het geval de argumenten niet werken - zet hij de aanval in op allang bestaande regels en afspraken.

Hoezo geen koekje na het eten? Mijn vriendje mag dat wel van zijn mama.

Speelgoed opruimen? Geen zin in, dus doe ik niet, want als jullie ergens geen zin in hebben, hoeft het ook niet.

In beide bovenstaande en nog wel meer gevallen, bleek ik niet gevoelig voor de argumenten en ook niet voor het nieuwe, ferme taalgebruik. En dus ben ik met enige regelmaat de stomste mama van de wereld.

Zo ook vanavond.

Het was tijd om naar bed te gaan én hij moest zijn kleren uittrekken én zijn pyjama aandoen. Zoveel onredelijkheid van mijn kant was genoeg voor een vurige tirade en zelfs een 'ik haat je'.

Gelukkig mocht ik het nog goedmaken met hem voordat hij ging slapen, maar hij wilde zelf wel graag boos blijven. Dus gaf ik hem een kus, een aai en een 'tot morgen, lieverd' en kreeg ik op de valreep, bij het sluiten van de deur, nog een 'tot nooit meer ziens, allerliefste mama' terug.