vaderdag

Ik had liever gehad dat Vaderdag pas rond een uurtje of 8 begon, maar Klein Meisje besloot anders. De klok stond pas op 5.33 toen luidkeels haar eerste protest klonk. Terwijl ik mijn ogen zoveel mogelijk dicht hield, plukte ik het mopje uit haar bed. Ze was wel wakker, maar duidelijk nog niet uitgeslapen. Mooi, misschien zou ze naast mijn nog wel even verder willen slapen.

Daarmee overtrad ik wellicht het Ongeschreven Vaderdagreglement, dat voorschreef dat papa een ochtend welverdiend en ongestoord zou mogen uitslapen, maar als meisje gewoon rustig ging tukken, zoals ik hoopte, zouden we daarmee niemand wekken.

Natuurlijk, NATUURLIJK ging het niet zoals ik hoopte. Het bed was weliswaar zacht, mijn aai over haar rug was welkom en het fopje was smakelijk, maar toen de kleine flirt eenmaal haar papa had gespot, was dat alles onbelangrijk.

‘Eeeeuuuuh,’ kirde Meisje, wat naar mijn beste weten zoiets betekent als: ‘Spelen, papa? Spelen?’.

Hij had me aan de gedragscode kunnen houden. Hij had me het bed uit kunnen sturen, omdat hij recht had op extra slaap. Maar zo interessant als meisje haar papa vindt, zo gevoelig is hij voor haar.

‘Goeiemorgen liefie,’ kraakt hij met een stem die vandaag voor het eerst gebruikt wordt. Hij legt zijn hand op haar buik, zijn grote, stevige hand op haar kleine, bolle buik. Ik heb hem dat al duizend keer zien doen, maar het raakt me elke keer weer. Het is alsof hij haar met die ene hand alle veiligheid en warmte geeft die ze ooit nodig zal hebben.

Hij is niet goed met baby’s, zegt hij zelf. Hij vindt het moeilijk als ze zo klein zijn en hij denkt dat ze bij mij toch eerder rustig worden dan bij hem. Misschien is dat zo, maar ik zie wat anders. Ik zie hem liefdevol, geduldig en mild zijn. Ik zie hem genieten van haar brede lach en ik hoor hem opscheppen over alle nieuwe dingen die ze leert. Ik zie hoe meisje op hem gericht is, hoe ze (net als haar broers) eerde papa dan mama kan zeggen, hoe ze oplicht als hij binnenkomt.

Ik weet niet wat hij dan precies verstaat onder ‘goed zijn met baby’s’, want veel beter dan dit wordt het volgens mij niet.

Meisje petst papa op zijn stoppelwangen, prikt in zijn oog en trekt aan zijn haar. Tien minuten later wordt ze vergezeld door haar jongste broertje, die zich lepeltjelepeltje tegen papa aan vlijt. De grote broer verdwijnt liever meteen naar beneden om zijn cadeau klaar te leggen, zo trots is hij op zijn zorgvuldig zelfgemaakte kunstwerk.

Goed idee van hem. Het is tijd dat wij ook het bed uit gaan, zodat papa eindelijk aan zijn extra slaapuurtjes toekomt. Wij maken het beneden vast gezellig met tekeningen, ontbijt en cadeautjes. Dan kan papa straks uitgerust verrast reageren als hij beneden komt. Vanavond ergens zal hij waarschijnlijk tegen me zeggen dat hij er niet zo om geeft, die Vaderdag.

Kan me niet schelen. Wij wel, want wij geven om hem. En dat mag best een dag gevierd worden.